Probeer dit nu meteen. Open Claude en typ: "Schrijf me een e-mail." Je krijgt een algemene sjabloon met "Ik hoop dat dit bericht u goed bereikt" en overal placeholder-haken.
Probeer nu: "Schrijf een follow-up e-mail naar een cliënt genaamd Sarah die onze dinsdagafspraak heeft gemist. Toon: warm maar direct. Vermeld het verzetten naar donderdag om 14.00 uur. Houd het onder de 100 woorden."
Dag en nacht. Het verschil is context. Claude kan je gedachten niet lezen, maar is uitzonderlijk goed in het werken met wat je het geeft. De meeste mensen behandelen prompts als het sturen van een sms naar een vriend die de achtergrond kent. Claude weet niets totdat jij het vertelt.
Claude heeft vijf dingen van je nodig:
1. Wie (het publiek). "Een bericht aan een VP die je nog nooit hebt ontmoet" bepaalt de toon, woordenschat en lengte.
2. Wat (het eindproduct). E-mail, memo, analyse, script. Door het te benoemen kan Claude de juiste conventies volgen.
3. Hoe (toon, lengte, formaat). "Professioneel maar warm, onder de 150 woorden, opsommingstekens."
4. Waarom (het doel). "Een sceptische CFO overtuigen" produceert andere inhoud dan "een zaal briefen die het al eens is."
5. Wat niet (uitsluitingen). "Noem de prijsverhoging nog niet. Vermijd bedrijfstaal."
Een eenvoudige taak heeft er één of twee nodig. Een complex eindproduct profiteert van alle vijf. Hoe meer je vooraf geeft, hoe minder je achteraf bewerkt.
Wanneer begin je een nieuw gesprek? Ga verder wanneer het nieuwe verzoek voortbouwt op wat eraan voorafging. Begin opnieuw wanneer je van onderwerp, publiek of doel verandert.
Claude bouwt voort op alles wat eerder in het gesprek is gezegd. De vastgestelde toon, het publiek en de beperkingen blijven actief voor elk nieuw bericht. Dat is krachtig terwijl je aan één eindproduct werkt, en een probleem wanneer je van taak verandert, omdat oude aannames worden overgenomen.
Ga verder wanneer: je hetzelfde document bewerkt, aan een concept werkt, of vervolgvragen stelt over hetzelfde onderwerp.
Begin opnieuw wanneer: je naar een andere taak overgaat of een frisse context wilt. De gewoonte: één gesprek per project.
De eerste reactie is versie 0.5, niet het definitieve concept. Vertel Claude wat er moet worden aangepast: "Maak de opening persoonlijker." "Te formeel, verwijder de bedrijfstaal." Elke ronde komt dichterbij, en Claude onthoudt alle feedback in het gesprek.
Drie patronen die consequent werken:
De Gelaagde Briefing: volledige context in één bericht (rol, publiek, eindproduct, beperkingen), en vervolgens itereren op wat niet klopt. Gebruik het wanneer je de vereisten vooraf kent.
De Progressieve Onthulling: begin breed en laat elk antwoord je volgende vraag vormgeven. Gebruik het voor onderzoek en brainstormen.
De Adversariële Controle: nadat Claude iets aanbeveelt, vraag: "Geef nu de sterkste argumenten tegen die aanbeveling."
Bouw nog een patroon in je spiergeheugen: vraag Claude om tegen te spreken.
"Ik denk aan X. Wat mis ik?" of "Zoek de zwakke plekken in dit plan voordat ik me eraan committeer." De meeste mensen plakken een idee in en vragen Claude om het te polijsten. De waardevollere zet is Claude te vragen het uit te dagen. Het brengt aannames naar boven die je onbewust hebt gemaakt en risico's die je niet hebt overwogen. Je besteedt je denken niet uit, je test het onder druk.
Sjabloon: "Hier is mijn huidige plan: [plakken]. Wat zijn de zwakste aannames die ik maak? Welke risico's houd ik niet in rekening?"
Context verandert generieke output in nuttige output. De vijf elementen zijn wie, wat, hoe, waarom en wat niet. Iteratie verandert goede output in geweldige output, met behulp van de patronen Gelaagde Briefing, Progressieve Onthulling en Adversariële Controle. Start een nieuw gesprek wanneer je van onderwerp verandert; ga verder wanneer je aan hetzelfde project werkt. Volgende: Claude vooraf de juiste context geven via systeemprompts.