MHS: Claude kan nu laboratoriumrobots en fysieke apparaten bedienen

Op 27 augustus 2026 opende Anthropic een onderzoeksvoorbeeld van de Model Hardware Standard (MHS) — een gedeelde specificatie waarmee AI-agenten microscopen, robotarmen, vloeistofbehandelaars en andere instrumenten parallel kunnen aansturen. MHS vermindert apparaatintegratie van weken naar uren. Deze les laat zien hoe Claude zich gedraagt in fysieke laboratoriumomgevingen en wat je moet aanleveren om er effectief mee te werken.

Claude kan nu fysieke laboratoriumapparatuur bedienen. De Model Hardware Standard (MHS) is een gedeelde specificatie waarmee AI-agenten instrumenten zoals microscopen, vloeistofbehandelaars, robotarmen en kwantumcomputerhardware kunnen aansturen — gelijktijdig, 24 uur per dag.

Vóór MHS vereiste het verbinden van meerdere laboratoriumapparaten dat specialisten aangepaste integraties bouwden voor elk paar instrumenten. Dat proces duurde doorgaans weken of maanden. MHS verkort dit tot uren of minuten.

MHS begon als een samenwerking tussen Anthropic en HHMI Janelia Research Campus. Het werkt met elk apparaat dat een programmeerbare interface heeft. Het is model-onafhankelijk — elke agent-harness kan er toegang toe krijgen met behulp van standaardprotocollen, inclusief het Model Context Protocol (MCP).

MHS werkt door elk apparaat een gestandaardiseerde driver te geven. Een driver is software die vertaalt tussen een computer en een hardwareapparaat. De MHS-driver gebruikt eenvoudige commando's — "lezen" (bijvoorbeeld "temperatuur opvragen") en "schrijven" (bijvoorbeeld "temperatuur instellen") — die elk apparaat kan begrijpen.

Elk apparaat wordt ook vindbaar via een netwerk in een standaardformaat. Apparaten en agenten vinden elkaar zonder een aangepaste vertaler ertussen.

De driver bevat tags waar gebruikers fysieke feiten in natuurlijke taal schrijven — het gewicht van een robotarm, de veiligheidslimieten, wat het kan meten. Gebruikers kunnen deze tags zelf invullen, of door te chatten met Claude, die hen interviewt over hun hardware. De driver produceert vervolgens een referentiebestand zodat Claude weet hoe het apparaat veilig te bedienen, zelfs een die het nog nooit eerder heeft gezien.

Zodra apparaten zijn verbonden, bestuurt Claude ze via MCP, de commandoregel of codebestanden. Het sequentieert stappen over instrumenten, bewaakt resultaten en past parameters in realtime aan.

Claude benadert experimenten zoals een wetenschapper dat doet — iteratief. Bij het testen van MHS observeerde Anthropic hoe Claude een laser aanpaste, het resultaat controleerde via een camera, opnieuw aanpaste en herhaalde totdat het de sequentie begreep. Zodra Claude het patroon begreep, verpakte het zijn leerproces in een codebestand — een deterministisch script dat de laser als één commando uitlijnde, zonder bij elke stap te redeneren.

Wanneer Claude lange taken moet uitvoeren of apparaten sneller moet bedienen dan realtime redeneren toelaat, koppelt het drivercommando's aan codebestanden. De apparaten voeren die bewerkingen vervolgens onafhankelijk uit.

Claude kan ook herstellen van hardwarefouten zonder menselijke tussenkomst — een mogelijkheid die de meeste huidige wetenschappelijke instrumenten op zichzelf missen.

Genentech gebruikte MHS om de BCA-eiwittest te automatiseren — een procedure met drie instrumenten. De BCA (bicinchoninezuur) test meet de totale eiwitconcentratie in een monster. Het vereist coördinatie van een vloeistofbehandelaar, een robotarm en een plaatlezer.

Genentech vroeg Claude om de stroomsnelheden voor vloeistofoverdracht te optimaliseren voor twee vloeistoffen: gewoon water en stroperig runderserumalbumine (BSA). Claude voerde proefoverdrachten uit, analyseerde de gegevens van de plaatlezer en minimaliseerde het verschil tussen de resultaten en een referentieoverdracht van een expert. Het kwam uit op ongeveer 140 µL/s voor water (0,016 RMSE) en 10 µL/s voor BSA (0,181 RMSE) — waarden die de automatiseringsdeskundigen van Genentech als redelijk bevestigden.

Claude herstelde ook zelfstandig van fouten bij het oppakken van tips en fouten bij vloeistofdetectie. Maar er was een duidelijke grens: wanneer er bellen in de vloeistof ontstonden, was Claude's instinct om het opnieuw te proberen in dezelfde put met verschillende parameters. Dat maakte het probleem erger. Claude miste fysieke intuïtie over de fysica van bellen. Zodra Genentech Claude vertelde dat bellen vereisten om naar een schone put te gaan en het aantal mengcycli te verminderen, hield Claude die context vast voor de rest van de run. Genentech codeerde die stappen vervolgens als herbruikbare vloeistofbehandelingsvaardigheden.

De praktische conclusie: Claude redeneert krachtig over sequenties en gegevens. Fysieke domeinkennis — vooral voor foutcondities — moet nog steeds van jou komen.

Wat MHS betekent voor het werken met Claude:

MHS laat Claude laboratorium- en productiehardware besturen via een gestandaardiseerde driver, waardoor apparaatintegratie van weken naar uren wordt verkort.

Claude sequentieert stappen over instrumenten, past zich in realtime aan en kan autonoom herstellen van hardwarefouten.

Fysieke feiten — gewicht, veiligheidslimieten, vloeistofgedrag — moeten worden aangeleverd in MHS-drivertags of in je prompts. Claude kan ze niet afleiden uit code alleen.

Wanneer Claude's instinct voor foutenherstel in strijd is met de fysieke realiteit (zoals opnieuw proberen in een schuimende put), geef het dan de fysieke context die het mist in plaats van het te vragen dezelfde aanpak opnieuw te proberen.

Verpak wat Claude leert in herbruikbare codebestanden of vaardigheden, zodat die kennis wordt meegenomen naar toekomstige runs.

MHS is vanaf 27 augustus 2026 in onderzoeksvoorbeeld en zal open-source worden nadat veiligheidsevaluaties en best practices zijn vastgesteld met partners.