Een agent toegang geven is een beetje zoals sleutels uitdelen op het werk. Een sleutel tot de voorraadkast en een hoofdsleutel openen beide deuren, en slechts één daarvan moet naar iemand gaan die een enkele boodschap doet.
Met Muse kun je sleutels één deur tegelijk uitdelen. Meta zegt dat mensen kiezen met welke apps Muse verbinding maakt en precies hoeveel toegang het krijgt. E-mail is het duidelijkste geval: je kiest of Muse je mail leest of ook namens jou kan verzenden. Je kunt de volledige lijst met beschikbare connectors vinden in je Muse-appinstellingen, en Meta zegt dat je de toegang kunt wijzigen of een service kunt loskoppelen wanneer je maar wilt.
Wachtwoorden werken anders dan de meeste mensen verwachten. Meta zegt dat Muse geen inzicht heeft in je wachtwoorden of betaalmethoden, en alle inloggegevens die je met Muse deelt, worden opgeslagen in een beveiligde opslag, zodat Muse ze kan gebruiken zonder ze te zien. Meta beschrijft ook een aparte Sentinel-agent op dezelfde machine: niets wat Muse doet bereikt internet tenzij de Sentinel het goedkeurt, en het vraagt je om toestemming wanneer dat nodig is.
Die beveiligingen gaan over hoe Muse vasthoudt wat je het geeft. Beslissen wat je het in de eerste plaats geeft, is nog steeds jouw keuze, en de eenvoudigste regel is om de toegang af te stemmen op de taak.
Het nadeel van leestoegang is dat lezen nog steeds toegang is. Een taak die slechts een paar bonnetjes nodig heeft, betekent nog steeds dat Muse de rest van je inbox kan zien terwijl het zoekt. Maak verbinding voor de taak die voor je ligt, en wanneer de taak is voltooid, verminder je de toegang of verbreek je de verbinding met de service.
Kies de kleinste toegang die de taak uitvoert, lezen vóór verzenden, en trek deze daarna weer in. Controleer wat Muse heeft gevonden aan de hand van een record dat het niet heeft geproduceerd, zoals je bankafschrift.